xclover4x:แหล่งกบดานของเด็กหลังห้อง

Story: Cinderella(เอาชื่อนี้ไปก่อน)

Paring : ??x??

Rate : G จนถึง PG-15

Writer:xclover4x

Note : นี้เป็นฟิกยาวเรื่องแรกในชีวิตเลยไม่รู้จะไปรอดไหม(ฮ่า)จะพยายามไปให้รอดล่ะกันค่ะ

Chapter : 1

 

……………………………………………………………………………………………………………..

 

 

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีครอบครัวเล็กๆครอบครัวหนึ่งประกอบด้วยพ่อ แม่ และลูกสาว(?)หนึ่งคน อยู่กันอย่างเป็นสุข แต่อยู่มาวันหนึ่งแม่ของหญิงสาว(?)ก็ได้ตายจากไปด้วยโรคประจำตัว ในครอบครัวจึงเหลือเพียงเธอและพ่อสองคน

 

 

อยู่มาวันหนึ่งคุณพ่อที่ยังหนุ่มที่ได้ทำงานอย่างหนักเพื่อหาเลี้ยงครอบครัวนั้นก็ได้ตกหลุมรักกับชายหนุ่มหน้าสวยที่มีลูกติดมา2คน แล้วทั้งสองก็ได้แต่งงานกัน ครอบครัวของเธอเลยกลายเป็นครอบครัวอีกครั้ง เป็นครอบครัวที่มีความสุขมีทั้งพ่อ ลูกสาว(?) แม่เลี้ยง และลูกติดของแม่เลี้ยงสองคน แต่ทว่าเรื่องนี้มันยังคงไม่อาจมีความสุขได้ไม่งั้นเรื่องนี้มันคงจบลงที่ย่อหน้าที่สองนี้แน่ แล้วคนแต่งจะแต่งเพื่อ?

 

 

มากล่าวถึงลูกสาว(?)คนโต(?)กันก่อน อโพรเรล่า หรือ อโพดิตี้ที่หลายๆคนรู้จัก ผู้เป็นสาวน้อย(?)และนางเอกของเรื่อง(?)ร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียน ใบหน้าสวย ผมยักโศกสีฟ้าใส และนัยตาที่เป็นสีฟ้าใสเช่นเดียวกับสีผมนั้น และจิตใจอันบริสุทธิ์งดงามนั้น(?) ช่างแตกต่างกับแม่เลี้ยงของเธอ คามิว จิตใจที่แสนเย็นชาไม่เคยสนใจแม้แต่ผู้ใดเว้นซะแต่ตนเอง แม้จะเป็นผู้ชายแต่ก็ยังคงมีใบหน้าที่หวานล่ำนั้นชวนให้ชายหนุ่มไม่ว่าจะน้อยหรือใหญ่เมื่อได้เห็นใบหน้านี้ถึงกลับละลายไปเป็นแถบร่วมถึงพ่อของเธอ มิโร่ พ่อที่เธอเคารพรักยิ่งชีพ(?) ตั้งแต่พ่อของเธอแต่งงานใหม่กับแม่เลี้ยงเขาก็ต้องไปทำงานที่ต่างเมืองบ่อยครั้งกว่าเดิม ทิ้งให้เธอต้องอดทนรับใช้แม่เลี้ยงและลูกติดทั้งสอง ทั้งสามชอบที่จะสันหาวิธีกลั้นแกล้งเธอต่างๆนาๆ และยังจิกหัวใช่เธอยิ่งนางทาสก็ไม่ปาน

 

 

“เฮ้ย!!นังตี้แกเอาดาบไม้ของข้าไว้ที่ไหนนนน~~!!!”เสียงร้องของชายหนุ่มผู้เป็นน้องคนเล็กของบ้านเอ่ยถาม ขณะที่เขากำลังเดินลงมาจากชั้นสองเพื่อตามหาดาบไม้ที่พ่อแท้ๆของตนซื้อให้ในวันเกิด ดาบไม้นี้เขารักยิ่งชีวาก็ว่าได้

 

 

และเด็กหนุ่มที่ถามหาดาบของตนคนนี้ก็มีนามว่า ชูร่า น้องชายต่างบิดาและมารดาผู้ซึ่งเป็นลูกติดของแม่เลี้ยงของเธอ ผมซอยสั้นสีดำสนิทและดวงตาที่ดุดันช่วยให้นึกถึงดวงตาของแมวน้อยยามโกรธจัดจนขู่ฟู่ฟู่(ดุดันตรงไหน) ใบหน้าที่บอกได้คำเดียวเลยว่าน่ารักสำหรับบางคนและสวยสำหรับอีกหลายๆคน(ตกลงเอาไงแน่เจ๊) ผิวขาวเนียนที่ถอดมาจากมารดา และเสียงที่กังวานใสดังเสียงของแก้วยามกระทบกับผนัง(?)ชวนให้หลายๆคนถึงกลับใจละลาย

 

 

“อโพดิตี้!!!!แกทำขวดสีข้าแตกอีกแล้วใช่ไหม!!!”ยังไม่ทันที่นางเอกของเรื่องจะตอบคำถามแรก ชายหนุ่มซึ่งเป็นน้องของเธออีกคนก็เดินออกมาจากห้องวาดภาพก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่โกรธจัด

 

 

และคนผู้นี้ก็คือ เดธมาสค์ น้องชายอีกคนที่เป็นลูกติดของแม่เลี้ยงเธอ ผมซอยสั้นเช่นเดียวกับชูร่า แต่ติดตรงที่ว่า เดธมาสค์ผู้นี้ผ่าเหล่ามาจากแม่และน้องของตนอย่างมากถึงมากที่สุด จบการบรรยาท(ทำไมของกรูน้อยจังว่ะ..เดธมาสค์)

 

 

“อโพรดิตี้!!!(x2).ข้าถามว่า...”

 

 

“กรี้ดดดด!!!รู้แล้วรู้แล้ว!!!ข้าได้ยินแล้ว..”นางเอกของเรื่อง(?)ตอบไปอย่างหัวเสีย มองไปทางสองพี่น้องที่ยืนอยู่กันคนละทิศอย่างเคืองๆ

 

 

อย่ามาใช้ข้าน่ะย่ะ!!เดี๋ยวแม่ตบหัวทิ่มเลยนิ!!!! ไอ้สองคนนี้มันเป็นพี่น้องกันจริงเหรอ คนหนึ่งเปรียบดังนางฟ้าตัวน้อยๆ(?) อีกคนมันนรกชัดๆ ข้าล่ะไม่เข้าใจพันธุกรรมของเจ้าพวกนี้จริงๆ

 

 

“งั้นก็ตอบมาเซ่!!!(x2)”

 

 

อโพรดิตี้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนที่จะตอบคำถามของสองพี่น้องนี้อย่างหัวเสีย

 

 

“ชูร่าข้าไม่รู้ว่าดาบไม้ของเจ้าอยู่ไหนเพราะข้าไม่ได้เก็บ และ เดธมาสค์ข้าทำขวดสีเจ้าแตกเองล่ะ พอดีเมื่อว่าหนูมันวิ่งเข้าไปในห้องนั้นข้าก็เลยเข้าไปไล่มันเลยชนขวดสีของเจ้าแตก”

 

 

“นี้เจ้า!!บังอาจมาขึ้นเสียงกับข้าเหรอ!!”เดธมาสค์กล่าวพร้อมชักสีหน้าไม่พอใจและชี้นิ้วด่านางเอก เพราะนางร้ายคนนี้ไม่พอใจในคำตอบที่ขึ้นเสียงของอโพรดิตี้แถมมันบังอาจทำหน้ากวนบาทาอีก

 

 

กรูอยากตบมานนนน~~!!!!!

 

 

 ส่วนชูร่าน้องคนเล็กนั้นก็กำลังออกวิ่งเพื่อตามหาดาบไม้สุดที่รักของตนต่อ โดยไม่สนใจสถานะการณ์ภายในบ้านที่กำลังจะเกิดสงครามขนาดย่อมๆนี้เลยแม้แต่น้อยเหมือนกับว่า เหตุการณืนี้มันเกิดขึ้นเป็นประจำจนชูร่าน้อยชินซะแล้ว

 

 

ดาบกรูอยู่ไหน!!!!

 

 

“แล้วทำไมย่ะ!!จะตบข้างั้นหรอ งั้นรีบเข้ามาเลยข้ายิ่งกำลังคันไม้คันมืออยู่ด้วย”อโพรดิตี้นางเอกผู้ซึ้งมีจิตใจที่บริสุทธิ์งดงามและอ่อนโยน(หรอ)กล่าวท้าทายตัวร้ายของเรื่อง ขณะที่เดธมาสค์ตัวร้ายของเรื่องเริ่มพ้นไฟออกจากปาก(?) เพราะคำพูดที่กวนโมโหนั้น

 

 

และแล้วนรกก็มาเยือนนางเอกของเรื่อง(?)จนได้ เมื่อหมัดหนักๆถูกเหวี่ยงเข้าใส่ทางสีข้างด้านซ้าย แต่ใช้ว่าหมัดตรงๆหวนๆจะทำอะไรนางเอกของเราที่เก่งทั้งหมัดและปาก(?)ได้ นางเอกเพียงแค่จ้องมองหมัดที่ถูกปล่อยออกมาเพียงแค่พริบตาเดียวแล้วเบียงตัวหลบหมัดนั้นอย่างง่ายด้ายจนหมัดไม่สามารถถูกสีข้างด้านซ้ายของตนได้ แต่ไอ้หมัดนั้นถูกที่สีข้างด้านขวาแทน(หลบประสาไรเจ๊)

 

 

“ฮ่าฮ่าฮ่า!!เป็นไงล่ะหมัดของข้าเจ๊บถึงใจดีไหมนังตี้”เสียงกรีดร้องดีใจอย่างตัวร้ายในนิยายน้ำเน่า(?)ดังไปทั่วทั้งบ้าน อโพรดิตี้ที่โดนชกเข้าที่สีข้างด้านขวาถึงกลับกัดฟันด้วยความแค้น ทางด้านชูร่าน้องคนเล็กก็ยังคงเดินตามหาดาบของตนต่อไปโดยไม่สนใจสถานะการภายในบ้าน

 

 

ใครเอาดาบกรูไปไว้ไหนเนี้ย!!!!!

 

 

“หน่อย~~!!!บังอาจมากนะย่ะเจ้าปูลุยสวนเดี๋ยวเจอหมัดของแม่สักก่อนแล้วจะพูดไม่ออก”ด้วยความแค้นที่สะสมมานานหลายบรรทัด อโพรดิตี้ก็ค่อยๆง้างฝ่ามือน้อยๆของตน(?)แล้วก็ค่อยๆบรรจงกำหมัดให้แน่น เล็งจังหวะดีๆเพื่อจะไม่ให้คนที่กำลังจะโดนหมัดนี้เบี่ยงตัวหลบได้สักก่อนที่หมัดจะโดนเข้าอย่างจัง และเมื่อพบจังหวะที่เหมาะสม(?)อโพรดิตี้ก็ปล่อยหมัดขวาตรงไปที่ใบหน้าของคู่ต่อสู้ทันทีโดยที่คู่ต่อสู้ไม่ทันตั้งตัว แต่แล้ว..

 

 

“หว๋า~~!!!! โครม!!!!!”ด้วยเสียงร้องที่น่ารักๆนี้เองเลยทำให้หมัดของอโพรดิตี้ต้องหยุดชะงัดก่อนที่มันจะโดนใบหน้าของคู่อริ อโพรดิตี้หันมามองทางต้นเสียงแล้วพบว่าชูร่าน้อยกำลังนั้งกองอยู่ที่พื้นห้องเพราะสะดุดเศษเส้นด้าย ชูร่าน้อยกำลังเอามือน้อยๆลูบก้นของตนเบาๆเพื่อหวังว่ามันจะช่วยบรรเทาอาการเจ๊บนี้ได้บาง

 

 

“กรี้ดดด!!ชูจังน้องรัก เป็นยังไงบ้างจ๊ะ”อโพรดิตี้พี่สาว(?)ผู้แสนดีวิ่งเข้าไปหาน้องชายที่กำลังนั่งกองอยู่ที่พื้น เธอยื่นมือไปหวังเพื่อช่วยพยุงร่างน้อยๆของน้องชายผู้เป็นที่รักให้ลุกขึ้น แต่แล้วร่างน้อยๆนั้นกลับตบมือที่หวังดีนี้ออกไปอย่างไร้ปราณี

 

 

“ไม่ต้องมาช่วยเลย ข้าลุกขึ้นเองได้!!”ชูร่าน้อยหันมาสบตากับพี่สาว(?)แสนดี ด้วยใบหน้าที่พยายามกลั้นกลืนฝืนน้ำตาเพราะความเจ็บนั้นช่วยให้หลายๆคนร่วมถึงผู้แต่ง(แกมาเกี่ยวอะไร..เดธมาสค์)อดไม่ได้ที่จะเอ็นดู แม้แต่คนที่เพิ่งโดนปฏิเสธความหวังดีเมื่อกี้ก็อดที่จะเอ็นดูไม่ได้เช่นกัน

 

 

“กรี้ดดด!!ชูร่าจังทำไมพูดขึ้นเสียงกับพี่สาวคนนี้ละจ๊ะ ทั้งที่เมื่อก่อนยังเดินตามพี่ต้อยๆแล้วเรียก พี่ครับ พี่ครับ อยู่เลย”

 

 

“ไม่เคยสักหน่อย”ชูร่ารีบปฏิเสธพี่สาวผู้แสนดี(?)พร้อมทำหน้าเคืองๆใส่อีก แต่ชูร่าน้อยเอ๋ยเจ้าเคยรู้บ่างไหมว่าใบหน้าที่เคืองๆของเจ้านะทำให้คนหลายๆคนมั่นเคี้ยวอยากเอากลับไปขย่ำ(?)เลยจริงๆ

 

 

“อึก!!อึก!!คงเป็นเพราะแกไอ้ปูเนา แกสอนน้องภาษาไรย่ะ ชูจังเลยขึ้นเสียงกับข้าเห็นไหม”นางเอกไม่ฟังคำปฏิเสธของน้อง แถมยังเริ่มป้ายความผิดไปให้นางร้ายอีก

 

 

ตกลงกรูผิดใช่ไหมเนี้ย!!ทำไมนางร้ายอย่างข้าต้องลำบากกว่านางเอกด้วยว่ะ!!

 

 

“เอ่อ!!ข้าจะสอนน้องข้ายังไงก็เรื่องของข้า แกไม่เกี่ยวนังปลาร้าหมักไม่ได้ที”นางร้ายตอบกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บกว่าหลายเท่า นางเอกของเรื่องเริ่มที่จะสันหาคำด่าจากก้นบึงของจิตวิญญาณเพื่อที่จะตอกกลับนางร้ายให้หนักกว่าเดิม

 

 

“กรี้ดดด!!แกบังอาจมากไปแล้วนะย่ะ ถ้าไม่มีข้าสักคนพวกแกจะทำอะไรได้ไอ้ปูนาหลงกรุง”

 

 

“เอ่อ!!ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องทำสิว่ะ หาคนใช่คนใหม่ก็ย้อมได้นังปลาทูทอดลืมใส่น้ำมัน”เดธมาสค์ตอกกลับไปอย่างไม่สะทกสะท้านสมกลับที่เป็นนางร้าย แต่มีหรือนางเอกอย่างอโพรดิตี้จะยอมแพ้ง่ายๆ

 

 

นางเอกรุ่นใหม่มันต้องตบนางร้ายสิจ๊ะ(?)

 

 

ชูร่าน้อยที่ยืนดูสถานะการณ์อยู่นานเริ่มถอนหายใจอีกรอบ พร้อมสายหน้าไปมาด้วยความเอือมระอาพี่ทั้งสองของตน

 

 

โอ้ย!!หนวกหูโว้ย!! จะแกล้งสะดุดเส้นด้ายล้มอีกซะรอบดีไหมเนี้ย!!!

 

 

“กรี้ดดด!!เดธมาสค์ข้าเป็นพี่ของเจ้านะ”อโพรดิตี้กรีดร้องพร้อมชี้หน้าตัวร้าย

 

 

“คนปากปีจออย่างเจ้า ข้าไม่นับเป็นพี่โว้ย!!นังปลากระป๋องหมดอายุ”

 

 

ทั้งสองเริ่มแผ่กัมมันตภาพรังสีออกมา และดูจากอำนาจการทะลุทะลวงแล้วน่าจะเป็นแกมมาเป็นแน่แท้(- -) และแล้วฉากที่ต่อจากการแผ่กัมมันตภาพรังสีนั้นมันก็ไม่ใช่ฉากอื่นนั้นคือฉากที่นางเอกตบนางร้าย เฮ้ย!! นางร้ายตบนางเอกสิถึงจะถูก แต่เดี๋ยวหรือว่านางเอกตบนางร้ายถึงถูกหว๋า ชักงงๆกับฉากล่ะ

 

 

ใครก็ได้บอกคนแต่งที่นี้มันบ้านทรายทองหรือซิลเดเรล่ากันแน่เนี้ย

 

 

“แกไอ้ปูอบวุ้นเส้นติดหม้อถ้าวันนี้แม่ไม่ได้ตบแกแม่นอนตายตาไม่หลับแน่”อโพรดิตี้ผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์และอ่อนโยนต่อทุกสรรพสิ่ง(ตรงไหน)ชี้หน้าคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง

 

 

“เอ่อ!!งั้นก็รีบๆเข้ามาเลย ข้ากำลังอยากตบ(?)ปลาเล่นอยู่ด้วย”ไม่ว่าเปล่าเดธมาสค์ตัวร้ายก็เดินเข้าไปหวังจะถวายหมัดงามๆสักถาดให้พี่สาวที่ร๊ากกกกกก~~~!!!ยิ่งกว่าเล็บขบด้านขวาได้ลิ้มลอง

 

 

ทางด้านชูร่าน้องเล็กของเรื่อง คนที่น่าจะเป็นคนห้ามบรรดาพี่ๆที่กำลังจะตบกัน แต่ไม่รู้ทำไมชูร่าน้อยจึงทำเป็นไม่สนใจหรือมันไม่สนใจจริงๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาตามหาดาบของตนอีกครั้ง

 

 

โอ้ย!!หนวกหูโว้ย~~!!จะตบกันก็ตบเงียบๆไม่ได้รึไงคนจะหาดาบ

 

 

แต่ทว่าก่อนที่จะมีฉากตบกันของนางเอกและนางร้ายนั้นเอง เสียงคำสั่งแห่งสวรรค์ก็บังเกิด

 

 

“เงียบเดี๋ยวนี้!!!”

 

 

 

.............................................***TBC.2***....................................................

 

 

ฟิกยาวเรื่องแรกเลยนะเนี้ย แต่ห้ามถามนะว่าจะต่อเมื่อไร เอาเป็นว่าสักวันละกัน(ฮ่า)  อยากแต่งฟิกยาวมานานแล้วแต่กลัวว่าแต่งไม่จบ(ฮ่า)มันนี้เลยได้โอกาสเพราะตื่นเช้าเป็นพิเศษ(ตี4) แถมกีฬาสีก็จบแล้วด้วยเลยนั้งแต่งมันสักเลย ค่อยลุ้นน่ะว่าเจ๊จะแต่งจบไหม (ฮ่า) ขอเม้นๆนิดนะจ๊ะพอดีจะเอาไปปรับปรุงฟิกจ้า

 

ปล.ตรงนี้ของบ่นเรื่องกีฬาสีนิด ใครรำคาญไม่ต้องอ่านก็ได้จ๊ะ

 

กรี้ดดดด~!!!จะบ้าตายเงิน160บาทของฉานนน~~!!! ไหนว่าเป็นกางเกงแฟชั่นไงแต่นี้มันอาราย~~!! รู้อยู่หรอว่าอยากให้เป็นนินจา แต่ ไอ้กางเกงสตาฟไม่ต้องนินจาก็ได้ไม่ใช่รึ!!!

 

กางเกงบ้าอะไรใส่อยากชะมันคนตัวสูงนะใส่แล้วดูดี แต่ คนตัวเล็กอย่างเจ๊ละ ใส่แล้วมัน.......รู้ไหม ก่อนจะใส่ได้ให้ดูดีต้องมัดยางไปกี่เส้นห๋า~~!!!! เอาเงิน160ของเจ๊คืนมา T^T แล้วนี้อะไรทำไมต้องให้เอาเศษผ้ามามัดขามัดเอวด้วยโอ้ย~~!!!จะบ้าตาย

 

แถมนี้อะไรให้ใส่ผ้าโผกหัวที่มันเหมือนนารูโตะอีกจะบ้าตาย~~!!! รู้หรอนะว่างบไม่มีแต่ให้น้องๆใส่ก็พอมั้งทำไมต้องให้สตาฟใส้ด้วยห๋า~~!!!!

 

แล้วยังซวยลืมเอากล้องไปถ่ายรูปลีดฯอีก พวกดัมฯที่แต่งคอสเป็นนินจาก็ไม่ได้ถ่าย จะเอากล้องมือถือถ่ายแต่ดันไอ้กางเกงบ้ามันไม่มีกระเป๋ากางเกงเลยไม่ได้เอาไปตอนดูพาเหรดอีก

 

ที่สำคัญเลยนะค่าอาหาร20บาทไหนว่ากระเพาะไงแต่นี้มันไข่เจียวชัดๆ แถมไอ้ไข่เจียวมันไม่มีซอสด้วย ดีน่ะที่มีสปอนเซอร์แจกไอติมไม่งั้นเจ๊โดนไปแล้ว (ฮ่า) ทั้งวันนั่งกินไอติมไป5แท้งบวกน้ำผลละไม้ที่มีมาแจกอีก3แก้วแล้วก็สปอร์นเซอร์อีก2กระป๋องขนมปังหมูหย่องอีก3อัน ถือว่าโอเคนะ เพราะปีที่แล้วไม่มีอะไรมาแจกเลย(ฮ่า)

 

 

 

 

 นี้คือรูปไอ้กางเกงบ้านั้นใส่แล้วก็เป็นอย่างที่เห็นนี้ล่ะเจ๊ละจะบ้าตายแถมเป้ากางเกงเชื่อไหมว่ามันอยู่ตรงหน้าแข้งรูปนี้มันมัดยางแล้ว(ฮ่า)

 

 

edit @ 15 Nov 2009 10:54:07 by xclover4x